مؤسسه آموزش عالی حوزوی خاتم النبیین صلی الله علیه و آله فصلنامه تخصصی کلام و ادیان 2981-1864 5 3 2025 09 23 The Role of Ahrimanic Beliefs in the Social Status of Persons with Disabilities in Ancient Iran نقش اهریمن‌باوری در جایگاه اجتماعی معلولان در ایران باستان 127 159 231160 FA غلامرضا نوادری عضو گروه زرتشت و باستان‌گرایی پژوهشگاه علوم و معارف خاتم‌النبیین صلی الله علیه و آله 0009-0007-6440-6172 Journal Article 2025 10 02 In the past, persons with disabilities, beyond the inherent hardships they endured, were often subjected to superstitions that attributed their illnesses and impairments to supernatural forces. Depending on prevailing beliefs, they were at times tortured under the guise of treatment, and in some communities, even executed. In ancient Iran, the origin of disease and disability was ascribed to Ahriman, the evil spirit, which significantly shaped societal attitudes toward individuals with physical and mental impairments. This study aims to examine the role of Ahriman as the creator of illness and imperfection, and how this attribution contributed to the degradation of the social status of the disabled in ancient Iranian society. It seeks to answer how belief in Ahriman as the source of disease and deficiency influenced social perceptions of disability and what forms of marginalization and exclusion it engendered. This research is conducted using a descriptive-analytical method and is based on a thorough review of library sources. According to the findings, disability was regarded as a demonic stain, and mythologically, those afflicted were often denied the right to life. Such a perception had severe consequences for the disabled and manifested in Zoroastrian jurisprudence and rituals. Under this worldview, persons with disabilities were prohibited from participating in certain religious ceremonies. Strict ritual purity laws barred them from attaining roles such as priesthood or kingship and posed serious challenges to their acceptance within Zoroastrian society. در گذشته معلولان جدای از سختی‌هایی که به‌طور طبیعی متحمل می‌شدند، قربانی باورهایی بودند که بیماری و نقص آنان را به نیرو‌های ماورایی منسوب می‌کرد. بسته به باور‌های موجود برای درمان معلولان، گاه به شکنجه آنان دست می‌زدند و چه بسا در جوامعی کشته می‌شدند. در ایران باستان، آفرینش بیماری و معلولیت‌ به اهریمن نسبت داده می‌شد و این مسئله می‌توانست تأثیر مهمی در جهت‌دهی نوع نگرش جامعه به این دسته از انسان‌ها داشته باشد. هدف از این پژوهش نشان دادن نقش اهریمن در مقام آفریننده نقص و بیماری در تنزل جایگاه اجتماعی معلولان در ایران باستان است. و تلاش می‌کند به این پرسش پاسخ دهد که اعتقاد به اهریمن به‌عنوان منشأ نقص و بیماری، چه تأثیری بر نگرش جامعه راجع‌به معلولان داشت و چه محرومیت‌هایی را برای آنان به وجود می‌آورد؟ پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و با مطالعه کتابخانه‌ای سامان یافته است. براساس یافته‌‌های این پژوهش، معلولیت، داغی اهریمنی خوانده می‌شد که براساس اسطوره‌ها آنان را از حق زندگی محروم می‌کرد. این نوع نگاه به معلولیت، نتایج سنگینی برای معلولان در پی داشت و نتایج آن در فقه و آیین‌‌های زرتشتی نمودار شد. با این نگاه، معلولان از حضور در برخی مراسمات دینی منع می‌شدند. سخت‌گیری‌‌های طاقت‌فرسا درباره پاکی آیینی، معلولان از به دست آوردن مناصبی مانند روحانیت و پادشاهی بازمی‌داشت و پذیرش آنان را در جامعه زرتشتی با مشکل روبه‌رو می‌کرد. https://www.mkak.ir/article_231160_cbcf6c87fe169c2efd6661537634f586.pdf