شیخ مفید از جملۀ عالمان پرکار در حوزۀ امامت است. وی در ابتدای دوران غیبت کبری می­زیسته است؛ زمانی که بسیاری از گنجینۀ روایی شیعه در دسترس بوده است. از­این­رو متوقع است که او ضمن داشتن دریافتی نظام­مند از مفهوم ثقلینی امامت، در پژوهش­های امامتی خود، از­جمله تعریف امامت، از آن ادراک ثقلینی استمداد طلبد و نتایج آن را در نگاشته­هایش انعکاس دهد. این خواسته، از جانب او پاسخ مثبت یافته است. با الگو­گرفتن از نظریۀ «افتراض‌الطاعه» به عنوان نظریه­ای پرشاهد و متقن در تبیین مفهوم ثقلینی امامت، و جستجو از اجزای هفت­گانۀ آن در آثار شیخ مفید، روشن می­شود که وی به مفهوم ثقلینی امامت -افتراض طاعت- و سایر پارامترهای اساسی مرتبط به آن، التفات داشته است. شیخ مفید هرچند در تعریف اصطلاحی امامت، از آن مفاهیم سود برده است، اما ادبیات او با واژگان وحیانی فاصله دارد.