چکیده
شیخیهٔ کرمان برای توجیه چگونگی ارتباط امام زمانQ با مردم، دو آموزهٔ رکن رابع و ناطق واحد را ابداع کردند و آن را شیعهٔ کامل، نائب خاص، تالیتلو و صاحب نیابت مطلقه از جانب امام دانستند. آنان در بیان صفات رکن و ناطق دچار اغراق‌های دروغین شدند. هرچند مشایخ بهصراحت خود را رکن و ناطق معرفی نکرده و به شدت آن را منکر شدند، اما شواهدی وجود دارد که قبول این ادعا را دشوار می‌کند. در مقابل، شیعهٔ امامی و حتی برخی انشعابات شیخیه ازجمله شیخیهٔ آذربایجان، با این دو بدعت مخالفت کردند و قائلین به آن را فاسق دانستند. رکنیت، زمینهٔ ظهور بابیت را فراهم آورد. تناقض‌گویی شیخیه در مسئلهٔ رکن رابع و ناطق واحد، بابدانستن آن دو، توهین به مخالفین، بدیهیدانستن این دو آموزهٔ جعلی و عدم امکان شناخت آنها، ازجمله اشکالاتی است که بر این دو مسئله وارد است.
گهرگزی، علی‌اکبر. (1398). بررسی اندیشۀ شیخیۀ کرمان در خصوص کیفیت ارتباط امام زمان علیه‌السلام با مردم در عصر غیبت. فصلنامه تخصصی کلام و ادیان، 1(1)، 143-169.
MLA
گهرگزی، علی‌اکبر. "بررسی اندیشۀ شیخیۀ کرمان در خصوص کیفیت ارتباط امام زمان علیه‌السلام با مردم در عصر غیبت", فصلنامه تخصصی کلام و ادیان, 1, 1, 1398, 143-169.
HARVARD
گهرگزی علی‌اکبر. (1398). 'بررسی اندیشۀ شیخیۀ کرمان در خصوص کیفیت ارتباط امام زمان علیه‌السلام با مردم در عصر غیبت', فصلنامه تخصصی کلام و ادیان, 1(1), pp. 143-169.
CHICAGO
علی‌اکبر گهرگزی, "بررسی اندیشۀ شیخیۀ کرمان در خصوص کیفیت ارتباط امام زمان علیه‌السلام با مردم در عصر غیبت," فصلنامه تخصصی کلام و ادیان, 1 1 (1398): 143-169,
VANCOUVER
گهرگزی علی‌اکبر. بررسی اندیشۀ شیخیۀ کرمان در خصوص کیفیت ارتباط امام زمان علیه‌السلام با مردم در عصر غیبت. مجله کلام و ادیان. 1398;1(1):143-169.
