چکیده
شیخیهٔ کرمان برای توجیه چگونگی ارتباط امام زمانQ با مردم، دو آموزهٔ رکن رابع و ناطق واحد را ابداع کردند و آن را شیعهٔ کامل، نائب خاص، تالیتلو و صاحب نیابت مطلقه از جانب امام دانستند. آنان در بیان صفات رکن و ناطق دچار اغراقهای دروغین شدند. هرچند مشایخ بهصراحت خود را رکن و ناطق معرفی نکرده و به شدت آن را منکر شدند، اما شواهدی وجود دارد که قبول این ادعا را دشوار میکند. در مقابل، شیعهٔ امامی و حتی برخی انشعابات شیخیه ازجمله شیخیهٔ آذربایجان، با این دو بدعت مخالفت کردند و قائلین به آن را فاسق دانستند. رکنیت، زمینهٔ ظهور بابیت را فراهم آورد. تناقضگویی شیخیه در مسئلهٔ رکن رابع و ناطق واحد، بابدانستن آن دو، توهین به مخالفین، بدیهیدانستن این دو آموزهٔ جعلی و عدم امکان شناخت آنها، ازجمله اشکالاتی است که بر این دو مسئله وارد است.
گهرگزی,علیاکبر . (1398). بررسی اندیشۀ شیخیۀ کرمان در خصوص کیفیت ارتباط امام زمان علیهالسلام با مردم در عصر غیبت. فصلنامه تخصصی کلام و ادیان, 1(1), 143-169.
MLA
گهرگزی,علیاکبر . "بررسی اندیشۀ شیخیۀ کرمان در خصوص کیفیت ارتباط امام زمان علیهالسلام با مردم در عصر غیبت", فصلنامه تخصصی کلام و ادیان, 1, 1, 1398, 143-169.
HARVARD
گهرگزی علیاکبر. (1398). 'بررسی اندیشۀ شیخیۀ کرمان در خصوص کیفیت ارتباط امام زمان علیهالسلام با مردم در عصر غیبت', فصلنامه تخصصی کلام و ادیان, 1(1), pp. 143-169.
CHICAGO
علیاکبر گهرگزی, "بررسی اندیشۀ شیخیۀ کرمان در خصوص کیفیت ارتباط امام زمان علیهالسلام با مردم در عصر غیبت," فصلنامه تخصصی کلام و ادیان, 1 1 (1398): 143-169,
VANCOUVER
گهرگزی علیاکبر. بررسی اندیشۀ شیخیۀ کرمان در خصوص کیفیت ارتباط امام زمان علیهالسلام با مردم در عصر غیبت. مجله کلام و ادیان, 1398; 1(1): 143-169.
