فصلنامه تخصصی کلام و ادیان

فصلنامه تخصصی کلام و ادیان

بهائیت و هزاره‌انگاری ادیان

نوع مقاله : گروه علمی نقد فرق انحرافی

نویسندگان
1 کارشناسی ارشد رشته تفسیر اثری
2 عضو هیات علمی، استادیار گروه کلام دانشگاه قرآن و حدیث
چکیده
چکیده
گروهی معتقدند که هر دینی، حداکثر می‌تواند هزار سال عمر کند و پس از آن، دین جدیدی می‌آید و آن ‌را نسخ می‌کند. بهائیان از مهم ترین قائلان این نظریه‌اند. آنان برای اثبات مدعای خود، با برداشتی خاص به بعضی از آیات قرآن کریم (مانند آیه 5 سوره سجده) استناد می‌کنند. یکی از این استنادات، مربوط به ادعای ظهور علی محمد شیرازی، ملقب به سید باب در سال 1260ق، است. طبق ادّعای آنان در این سال، هزار سال عمر دین اسلام به پایان رسیده و با ظهور آیین بابیت، اسلام، نسخ شده است و باب نیز ظهور میرزا حسین علی نوری، ملقب به بهاءالله را بشارت داده است. در این مقاله پس از طرح شبهه، پاسخ‌های نقضی به آن، بیان شده و سپس ادلة نقلی مورد مداقه قرار گرفته است. با کمک تفاسیر در ذیل آیات گفته شده در شبهه، نشان داده شده است که این آیات مورد تأویل نابجا قرار گرفته‌اند.
کلیدواژه‌ها

دوره 2، شماره 2 - شماره پیاپی 4
پاییز و زمستان 1399
پاییز 1399
صفحه 137-156

  • تاریخ دریافت 21 آذر 1402