چکیده
مسیحیت که در سیصد سال نخست تاریخ خود دین اقلیت بود، در قرن چهارم تبدیل به دین رسمی امپراتوری روم شد و این سرآغاز گسترش مسیحیت در مناطق مختلف بود. امپراتوران مسیحی بت‌پرستان رومی را وادار به پذیرش مسیحیت کردند و در نتیجه این دین در امپراتوری پهناور روم گسترش یافت. ارمنستان و گرجستان نیز در قرن چهارم بر اثر مسیحی‌شدن پادشاهانشان مسیحیت را پذیرفتند. سایر کشور‌های اروپایی در طول قرون وسطا مسیحی شدند؛ انگلستان در سال 597، بلغارستان در سال 865، ساکسون‌های آلمان در سال‌های 748-814، میلادی دانمارک در سال 958، روسیه در سال‌ 987، ایسلند در سال 1000، شرق آلمان در سال 1222، کشورهای اسکاندیناوی بین سال‌های 1150 تا 1295 و در نهایت لیتوانی در قرن چهاردهم و پانزدهم به عنوان آخرین کشور اروپایی مسیحی شدند.‌ اما گسترش مسیحیت همواره بر اساس میل مردم به پذیرش مسیحیت نبود و در بسیاری از مواقع، شاهان و شوالیه‌های صلیبی از طریق اعدام و کشتار نقش تعیین‌کننده‌ای در گسترش مسیحیت در اروپا داشتند.‌ در قرن شانزدهم، استعمار اروپایی‌ها در قاره امریکا و افریقا آغاز شد و سیاست‌های استعماری، برده‌داری و اجبار‌ تأثیر زیاد در رواج مسیحیت در میان ساکنان امریکا و بردگان افریقایی داشت. بخش زیادی از قاره افریقا نیز در قرن‌های نوزدهم و بیستم، بر اثر آموزش و خدمات بهداشتی مسیحی شدند.